Άυλες δομές και η συγκρότηση των απτών πραγμάτων:
13+1 κείμενα για το τοπίο, την άυλη κληρονομιά, και τον αρχιτεκτονικό χώρο.
Το βιβλίο τούτο εκδίδεται κατά τη μετά την ασθένεια, την post-covid εποχή. Έχοντας στερηθεί τη φυσική μας παρουσία σε τόπους και συνευρέσεις όπου επιθυμούσαμε να βρεθούμε, συνειδητοποιήσαμε πως το ψηφιακό δεν αντικαθιστά το απτό, αφενός. Αφετέρου επίσης, μας έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρο πως το ψηφιακό υποκατάστατο της αληθινής, βιωμένης ενσώματης παρουσίας, δεν ταυτίζεται με ό,τι ορίζουμε και νιώθουμε ως «το άυλο». Οι «άυλες
δομές» στις οποίες αναφέρονται τα κείμενα του παρόντος συλλογικού τόμου δεν αφορούν θρησκευτικά αισθήματα, οντολογίες, ούτε εγκαθιδρυμένες και αναγνωρισμένες από την UNESCO παραδόσεις από τα μήκη και πλάτη της Γης, παρ’ ότι και αυτές δικαιωματικά θα συγκαταλέγονταν σε έναν πλατύ ορισμό του «άυλου».
Ας στοχαστούμε πάνω στον τίτλο αυτού του τόμου, ο οποίος επιχειρεί να συνδέσει την απτή συγκρότηση του τοπίου, του αρχιτεκτονικού χώρου, με τις άυλες επιρροές που θεμελιώνουν ή στηρίζουν την αντίληψη, την κατανόηση, τον νοητικό προ-σχεδιασμό τους. Η συν-διαμόρφωση άυλου και απτού αντιμετωπίζεται ως αμοιβαία χαοτική αντανάκλαση μέσα στον χωροχρόνο. Αλλά και η απτή πραγματικότητα, με τις διεργασίες που τη διέπουν, αποτελεί το πεδίο στο οποίο γονιμοποιείται η άυλη σκέψη, προκειμένου να καταστεί ενίοτε εν-τόπια, να εν-τοπιστεί, να αποβεί ριζωμένη, τοπική μα και παγκόσμια. Η σύμπραξη με το επίγειο τοπίο έχει δημιουργήσει, και αισιόδοξα συνεχίζει μία άλλη γεω-μετρία, στραμμένη στη Γη. Αυτή η γεω-μετρία δεν επιβάλλεται μα έρχεται να συνυφάνει συνέργειες με το γήινο έδαφος. Είναι και αυτή μια γεω-μετρία που συχνά επιβίωσε μέσα από άυλες ατραπούς, ωστόσο την επισημαίνουμε καθώς διεκδικεί τη δική της ιστορική διάσταση.
